همان جا

پای همان درخت

چالش کردم

با تمام بی‌رحمی

بدون تردید

به فکر تنهاییش نیستم

یا حتی دل‌تنگیش

برایم مهم نیست که بترسد

از آن کرم‌ها

که دور و برش می‌چرخند

یا از تاریکی

مهم نیست!

با همین دست‌هایم...

با همین‌ها

دفنش کردم

زیر یک عالمه خاک

دلم نسوخت

دلم نلرزید

دلم نشکست

اینی هم که بیخ گلویم است

بغض نیست...

سرما خورده‌ام!

...فکر کنم مرده باشد

صدایش نمی‌آید

.

.

کاش کسی روضه می‌خواند!

نوشته شده در جمعه 1387/05/18ساعت 14:12 توسط مترسک| |